در رواندرمانی متمرکز بر انتقال، تعامل با خانوادهها برخلاف رویکردهای تحلیلی سنتی، نقشی محوری در روند درمان ایفا میکند و به عنوان ابزاری برای مدیریت خطر و پیشبرد اهداف درمانی در نظر گرفته میشود. درمانگر در این مسیر با ارائه آموزشهای لازم به خانواده درباره ماهیت اختلال شخصیت و محدودیتهای دارودرمانی، آنها را در تعیین مرزهای مشخص و مقابله با الگوهای بهرهکشی یا رفتارهای کنترلگرانه بیمار یاری میدهد. این مشارکت فعال، به ویژه در مواردی که بیمار تهدید به خودآسیبرسانی میکند یا وابستگی شدید مالی به خانواده دارد، از ایجاد شکاف میان درمانگر و اطرافیان جلوگیری کرده و فضایی هماهنگ فراهم میسازد تا بیمار مجبور به پذیرش مسئولیت رفتارهای خود و تلاش برای کسب استقلال از طریق کار یا تحصیل شود. در نهایت، آگاهسازی خانواده باعث میشود که آنها به جای تقویت ناخودآگاهِ نقش بیمارگونه، به حامیانی آگاه در جهت تغییرات ساختاری و بهبود عملکرد واقعی بیمار در زندگی تبدیل شوند.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است