در مدیریت همزمان نشانههای جسمی و اختلالات شخصیت، این رویکرد بر استفاده از قرارداد درمانی برای تعیین تکلیف مسائل پزشکی، مانند پیامدهای جسمی آسیب زدن به خود یا رفتارهای تداخلکننده با درمان، تأکید دارد تا از تبدیل شدن بیماری به ابزاری برای انفعال و بهرهکشی جلوگیری شود. درمانگر با بررسی دقیق سبک زندگی بیمار و مواجهه با انتخابهای ناسالم او، تلاش میکند تا تضاد میان اهداف بلندمدت فرد و رفتارهای مخرب فعلیاش را آشکار سازد و در عین حال از تجویز غیرضروری داروهای متعدد که میتواند منجر به عوارض جانبی سنگین شود، پرهیز نماید. این روش همچنین به پزشکان غیرروانپزشک ابزارهایی برای مدیریت بیماران دشوار ارائه میدهد که شامل پایش احساسات درونی خود در برابر بیمار، شناسایی نقشهای دوتایی متضاد در رابطه درمانی و حفظ چارچوبهای مراقبتی است. هدف نهایی، جلوگیری از پناه بردن بیمار به نقش ناتوان و نیل به انسجام هویتی است که در آن فرد به جای استفاده از علائم جسمی برای جلب حمایت ناعادلانه، مسئولیت سلامت و عملکرد اجتماعی خود را بر عهده بگیرد.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است