09-Controlling the Random

این نوشتار به واکاوی چالش‌های به‌کارگیری آزمایش‌های تصادفی در پژوهش‌های روان‌درمانی، به‌ویژه برای افراد مبتلا به اختلالات شخصیت، می‌پردازد و نشان می‌دهد که چرا نتایج درخشان در محیط‌های آزمایشگاهی همیشه در کلینیک‌های واقعی تکرار نمی‌شوند. نویسنده استدلال می‌کند که دشواری‌هایی نظیر ریزش مراجعان به دلیل ترس از دست دادن کنترل، سوگیری پژوهشگران و پیچیدگی مداخلات درمانی، دقت این آزمون‌ها را با تردید روبرو می‌کند. در این راستا، درمان مبتنی بر ذهن‌سازی به عنوان الگویی معرفی می‌شود که با ترکیب جلسات فردی و گروهی و تمرکز بر تقویت توانایی درک متقابلِ افکار و احساسات، تلاش می‌کند پلی میان نظریه و عمل بسازد. در نهایت، تأکید می‌شود که برای دستیابی به درمان‌های اثربخش، باید به جای تمرکز صرف بر آمارهای خشک، مراجعان را در فرآیند پژوهش مشارکت داد، بر اصول و کارکردهای درمانی تکیه کرد و تداوم عاطفی میان جلسات را برای بازسازی ساختار شخصیت مراجعان فراهم آورد.