بخش نتیجهگیری کتاب با عنوان «میراث فروید»، ضمن اذعان به **جدالها و بحثهای مستمر** پیرامون روشهای درمانی و برخی ادعاهای فروید (مانند تأکید بیش از حد بر تمایلات جنسی)، بر **ظرافت و اهمیت ماندگار روش فروید** تأکید میکند [۵۵۳]. این روش، که در آن تحلیلشونده تشویق میشود تا هر آنچه به ذهنش میآید را بدون سانسور یا ممانعت بیان کند، **نمایانگر یک تعیین انضمامی از تشویق جریان آزاد فعالیت خودآگاهانه** در فرد است [۵۵۴]. روانکاوی، به عنوان یک **فعالیت بنیادین خرد (reason)**، امکان دستیابی به **درونبینی بینظیری** در مورد چگونگی کارکرد خرد در واسط بین بخشهای **عقلانی و غیرعقلانی** روان انسان را فراهم میآورد [۵۵۶], [۵۵۷]. این روش به تحلیلشونده اجازه میدهد تا **اثربخشی اندیشه خودآگاهانه** خود را **بهصورت مستقیم و بیواسطه** تجربه کند و از این طریق، فعالیت روانی ناخودآگاه خود را تصاحب و ادغام کند، فرآیندی که **روان (psyche) را ساختارمند میکند** و میتواند منجر به **تضعیف فراخودِ تنبیهکننده** و ظهور یک **منِ (ego) هماهنگ** شود [۵۵۷], [۵۵۸]. در نهایت، فروید میراثی به جا گذاشته است که امکان درک این مسئله را فراهم میسازد که **خرد (reason)** در حقیقت درگیر شدن متفکرانه با بخش غیرعقلانی و **ناخودآگاه سازمانیافته و وحدتبخش** ذهن است، که این امر برای هر اخلاقی که بر مفهوم **شکوفایی انسان** بنا شده باشد، حیاتی است [۵۶۰].
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است