12-طبیعت گرایی در برابر خداباوری - منطق ای.سی

آنتونی گریلینگ الحاد (Atheism) را به معنای **رد وجود هرگونه خدا یا عاملیت ماوراءطبیعی** تعریف می‌کند و ترجیح می‌دهد خود را یک **«طبیعت‌گرا»** بنامد؛ کسی که معتقد است جهان صرفاً بر اساس قوانین فیزیک و شیمی قابل درک است. او رویکرد آگنوستیک (لاادری‌گری) را به دلیل عدم قاطعیت نقد کرده و باور به موجودات الهی را از نظر عقلانی با باور به پریان هم‌تراز می‌داند. گریلینگ با رد نظریه «طراحی هوشمندانه»، تکامل داروینی را تبیین بهتری برای سازمان‌یافتگی جهان می‌داند و معتقد است نقص‌های موجود در طبیعت و بدن انسان، فرضیه وجود یک طراح آگاه را زیر سؤال می‌برد. او همچنین با رد این ادعا که اخلاق بدون خدا ممکن نیست، استدلال می‌کند که **اخلاقِ مبتنی بر همدردی انسانی و تفکر مستقل**، بسیار ارزشمندتر و شریف‌تر از رفتاری است که صرفاً از ترس تنبیه یا به امید پاداش الهی انجام شود. در نهایت، او ضمن به رسمیت شناختن تسلی‌بخشی فردی دین، کارنامه ادیان سازمان‌یافته را در طول تاریخ همراه با **سرکوب و درگیری** می‌بیند و بر لزوم حفظ **سکولاریسم** در فضای عمومی برای جلوگیری از سلطه یک گروه خاص بر جامعه تأکید می‌ورزد.