On Bullshit - Harry G Frankfort

این متن به کالبدشکافی مفهوم یاوه‌گویی و تفاوت بنیادین آن با دروغ‌گویی می‌پردازد و بر این باور است که ویژگی تعیین‌کننده یاوه‌گویی، نه لزوماً نادرست بودن کلام، بلکه بی‌تفاوتی محض نسبت به حقیقت است. در حالی که دروغ‌گو برای فریب دادن مخاطب باید حقیقت را بشناسد و آگاهانه علیه آن عمل کند، شخص یاوه‌گو هیچ اهمیتی به انطباق سخنانش با واقعیت نمی‌دهد و تنها به دنبال ایجاد برداشتی خاص از خود در ذهن دیگران یا پیشبرد مقاصد شخصی است. این بی‌اعتنایی به ارزش‌های درستی و نادرستی، یاوه‌گویی را به دشمنی به‌مراتب خطرناک‌تر از دروغ برای حقیقت بدل می‌سازد؛ چرا که دروغ‌گو با تلاش برای پنهان کردن واقعیت، همچنان به وجود آن اذعان دارد، اما یاوه‌گو پیوند میان زبان و واقعیت را به‌کلی می‌گسلد و بنیان‌های تشخیص حقیقت را سست می‌کند. ریشه فراگیری این پدیده در دوران معاصر را می‌توان در فشارهای اجتماعی برای اظهارنظر درباره تمامی موضوعات و همچنین رواج دیدگاه‌هایی جست‌وجو کرد که به جای تلاش برای انطباق کلام با واقعیت‌های عینی، تنها بر آرمانِ نمایشِ صادقانه احوالات درونی تأکید می‌ورزند.