Anxious-Avoidant and Phobic Personalities-PDM-2

شخصیت‌های مضطرب-اجتنابی و فوبیک با تجربه‌ی محوری و سازمان‌دهنده‌ی اضطراب شناخته می‌شوند که در آن فرد همواره دنیا را مکانی ناامن و خود را در معرض خطری همیشگی می‌بیند که باید به شکلی از آن بگریزد. این الگو اغلب ریشه در تجربیات اولیه با مراقبت‌گرانی دارد که به دلیل اضطراب‌های خود نتوانسته‌اند حس امنیت و آرامش لازم را برای کودک فراهم کنند و در نتیجه، فرد در بزرگسالی فاقد راهبردهای مقابله‌ای کارآمد برای مدیریت ترس‌های طبیعی رشد است. افراد با این ویژگی‌های شخصیتی، اضطراب فراگیر خود را به اشیاء یا موقعیت‌های خاصی پیوند می‌زنند و با اجتناب مداوم از آن‌ها تلاش می‌کنند از حقارت، شرم یا هراس از فروپاشی درونی بگریزند. آن‌ها معمولاً خود را ناتوان و کوچک می‌پندارند و در روابط بین‌فردی حالتی منفعل و مطیع دارند تا بتوانند حمایت و محافظت دیگران را جلب کنند. مکانیسم‌های دفاعی اصلی آن‌ها شامل جابه‌جایی، نمادپردازی و عقلانی‌سازی است و در روند درمان، تمایل شدیدی به آرمانی‌سازی درمانگر به عنوان یک منبع امنیت و نجات‌دهنده نشان می‌دهند تا از این طریق بر تنهایی و ترس‌های فلج‌کننده‌ی خود غلبه کنند.