7 - The botoxing of experience

این نوشتار به واکاوی روان‌شناختی ولع برای جراحی‌های زیبایی می‌پردازد و آن را تلاشی برای بازآفرینی خویشتن و گریز از اضطراب‌های ناشی از پیری و مرگ توصیف می‌کند. نویسنده استدلال می‌کند که امروزه جراحی زیبایی به نوعی درمان روانی با تیغ جراحی تبدیل شده است که به جای حل ریشه‌ای بحران‌های هویتی، تنها به تغییر پوسته بدن بسنده می‌کند. در لایه‌های عمیق ناخودآگاه، این تمایل ریشه در خیال‌پردازی‌هایی دارد که فرد طی آن می‌کوشد با خلق بدنی جدید، از وابستگی به والدین رها شده و خود را همچون موجودی خودساخته و بی‌نقص بازتعریف کند تا شاید از این طریق به امنیت و محبتی که در کودکی نیافته، دست یابد. با این حال، این تغییرات فیزیکی اغلب به اضطراب‌های جدیدی دامن می‌زنند، چرا که اعضای جدید بدن ممکن است همچون پدیده‌هایی بیگانه و غصب‌شده به نظر برسند که متعلق به هویت واقعی فرد نیستند. در نهایت، متن بر این نکته تأکید می‌ورزد که دست‌کاری سطح بدن هرگز نمی‌تواند واقعیت‌های گریزناپذیر درونی و محدودیت‌های وجودی انسان را دگرگون سازد و بهبودی واقعی تنها از مسیر درک رنج‌های روانی و پذیرش خویشتن حاصل می‌شود.