مغز‌ ما وکیل‌است نه دانشمند

نظریه استدلال مرسیه و اسپربر می‌گوید که عقل و استدلال انسان بیش از آنکه برای کشف حقیقت فردی تکامل یافته باشد، ابزاری اجتماعی برای متقاعد کردن دیگران و ارزیابی استدلال‌های آن‌هاست. بر این اساس، سوگیری‌هایی مانند «سوگیری تأیید» نه صرفاً خطا، بلکه بخشی از کارکرد طبیعی ذهن در دفاع از باورهای خود هستند. انسان‌ها در تفکر فردی اغلب دچار اشتباه می‌شوند، اما در بحث‌های گروهی و نقد متقابل، به نتایج دقیق‌تر و منطقی‌تری می‌رسند. همچنین بسیاری از تصمیم‌ها ابتدا به‌صورت شهودی گرفته می‌شوند و استدلال بعداً برای توجیه آن‌ها وارد عمل می‌شود. در مجموع، این نظریه استدلال را نه یک ابزار کامل برای منطق فردی، بلکه سازوکاری پیشرفته برای همکاری، گفتگو و شکل‌گیری دانش جمعی می‌داند.