منطق، برده احساسات است

قضاوت‌های اخلاقی انسان برخلاف تصورات سنتی، بیش از آنکه محصول تفکر منطقی و سنجش عقلانی باشند، از واکنش‌های درونیِ آنی و شهودهای خودکار سرچشمه می‌گیرند. در واقع، ذهن ما ابتدا به صورت ناخودآگاه درباره درستی یا نادرستی یک عمل تصمیم می‌گیرد و سپس از استدلال تنها به عنوان ابزاری برای توجیه آن تصمیم در برابر دیگران یا خودش استفاده می‌کند، به طوری که استدلال نه موتور محرک، بلکه تنها توجیه‌کننده قضاوت‌های از پیش صادر شده است. این دیدگاه بر نقش حیاتی تعاملات اجتماعی تأکید دارد و معتقد است که ما از طریق گفت‌وگو و ارائه دلایل، عمدتاً سعی می‌کنیم بر شهودهای اطرافیانمان تأثیر بگذاریم و با هنجارهای گروهی هماهنگ شویم، نه اینکه لزوماً به دنبال کشف حقیقتی مستقل باشیم.