3-Internal object relations, mental organisation and subject

در آسیب‌شناسی شخصیت در سطوح بالا، فرد با وجود داشتن هویتی منسجم، در بخش‌هایی از دنیای درونی خود با بازنمایی‌های ناخودآگاه و متعارضی از خویشتن و دیگران روبه‌رو است که منجر به انعطاف‌ناپذیری رفتار و روابط می‌شود. این الگوهای رابطه‌ای درونی‌شده که ریشه در گذشته دارند، از طریق سازوکارهای دفاعی مانند سرکوب و جداسازی از تجربه آگاهانه فرد دور می‌مانند تا او را از اضطراب مصون بدارند، اما همزمان مانع از درک واقع‌بینانه و عمیق از خود و دیگران می‌شوند. هدف درمان پویشی در این سطح، ایجاد تغییرات ساختاری از طریق ادغام این جنبه‌های گسسته در هویت اصلی فرد است، به گونه‌ای که مراجع بتواند با افزایش توانایی خودنگری، تضادها و احساسات دوسوگرایانه مانند عشق و خشم را به طور همزمان نسبت به یک فرد تحمل کند. با پیشرفت درمان و جایگزینی الگوهای صلب با انعطاف‌پذیری روانی، فرد به جای استفاده از واکنش‌های دفاعی و تحریف واقعیت، مسئولیت انگیزه‌های درونی خود را می‌پذیرد و بدین ترتیب ظرفیت او برای تجربه روابط صمیمانه‌تر و زندگی رضایت‌بخش‌تر ارتقا می‌یابد.