02:Learning about the mind from evidence

درک کودکان از سازوکار ذهن، نه یک توانایی صرفاً ذاتی، بلکه حاصل فرآیندی مشابه با فعالیت‌های علمی است که در آن نوزادان و کودکان با جمع‌آوری شواهد و آزمون فرضیه‌ها، نظریات شهودی خود را درباره دنیای اطراف بازنگری می‌کنند. این یادگیری از طریق مدل‌های احتمالی صورت می‌گیرد که در آن کودک تجربیات قبلی خود را با داده‌های جدید ترکیب کرده و ساختارهای علی انتزاعی را درباره حالات ذهنی دیگران شکل می‌دهد. برای مثال، نوزادان با استفاده از اصل «شبیه من»، تجربیات شخصی خود در زمینه بینایی و موانع بصری را به دیگران تعمیم می‌دهند و از این طریق درک می‌کنند که اطرافیان چه زمانی قادر به دیدن هستند. همچنین در سنین بالاتر، کودکان یاد می‌گیرند که رفتارها را بر اساس ویژگی‌های شخصیتی پایدار تحلیل کنند؛ به طوری که در ابتدا بر اساس داده‌های آماری قضاوت کرده و سپس با افزایش سن، چارچوب‌های ذهنی گسترده‌تری برای پیش‌بینی رفتارها ایجاد می‌کنند. این رویکرد تأکید می‌کند که شناخت اجتماعی کودکان دارای انعطاف‌پذیری بالایی است و به طور مداوم بر اساس شواهد محیطی و تعاملات فرهنگی به‌روزرسانی و اصلاح می‌شود.