04:Theory of mind, development and deafness

رشد توانایی درک ذهن از دوران نوزادی با تشخیص نیت‌ها آغاز شده و در سنین پیش‌دبستانی به اوج خود در درک باورهای اشتباه می‌رسد، اما این مسیر تحت تأثیر عمیق تجربه‌های زبانی و اجتماعی است. بررسی کودکان ناشنوا در خانواده‌های شنوا نشان می‌دهد که تأخیرهای شدید آن‌ها در این زمینه ناشی از خودِ ناشنوایی نیست، بلکه به دلیل عدم دسترسی زودهنگام به گفتگوهای روزمره درباره افکار و احساسات است؛ در مقابل، کودکان ناشنوایی که والدین ناشنوا دارند و از بدو تولد با زبان اشاره با مفاهیم ذهنی آشنا می‌شوند، رشدی مشابه کودکان شنوا دارند. این شناخت اجتماعی از یک توالی مشخص پیروی می‌کند که با درک تفاوت در خواسته‌ها شروع شده و به ترتیب با درک تنوع باورها، دسترسی به دانش، باورهای اشتباه و در نهایت پنهان کردن احساسات ادامه می‌یابد، هرچند این ترتیب می‌تواند بر اساس فرهنگ یا شرایط محیطی تغییر کند. علاوه بر این، تکامل درک ذهن فراتر از دوران کودکی استمرار یافته و در سنین بالاتر به سطوح پیچیده‌تری مانند درک کنایه و زبان غیرتحت‌اللفظی می‌رسد که همگی بر نقش حیاتی تعاملات کلامی در شکل‌گیری دنیای شناختی انسان تأکید می‌کنند.