12:Empathy and the brain

این فصل به بررسی سازوکارهای عصبی همدلی می‌پردازد و آن را به عنوان تجربه‌ای تعریف می‌کند که در آن فرد احساسات دیگری را به شکلی مشابه به اشتراک می‌گذارد، در حالی که تمایز میان خود و دیگری را حفظ می‌کند. بر اساس فرضیه شبکه‌های مشترک، مغز برای درک حالات عاطفی دیگران از همان سیستم‌هایی استفاده می‌کند که در تجربه مستقیم آن احساس توسط خود فرد فعال می‌شوند، که در این میان قشر جزیره‌ای قدامی و قشر سینگولیت قدامی نقش‌های محوری ایفا می‌کنند؛ اولی برای پردازش آگاهانه حالات درونی و پیش‌بینی احساسات و دومی برای ایجاد انگیزه‌های حرکتی و واکنشی در پاسخ به درد یا ناراحتی دیگران. یافته‌ها نشان می‌دهند که همدلی می‌تواند از دو مسیر متفاوت شامل مشاهده مستقیم نشانه‌های بدنی یا تصویرسازی ذهنی و ذهن‌خوانی برانگیخته شود، اما شدت این واکنش‌ها ثابت نیست و تحت تأثیر عواملی چون انصاف طرف مقابل، تعلقات گروهی و ویژگی‌های شخصیتی تغییر می‌کند. در نهایت، این فرآیند پیچیده عصبی آماده‌سازی فرد برای رفتارهای اجتماعی را بر عهده دارد که می‌تواند بسته به تنظیمات هیجانی، به شکل دلسوزی و کمک‌رسانی یا در مواردی به صورت درماندگی و اجتناب از موقعیت ظاهر شود.