13:Neural sources of empathy

این فصل به بررسی تکامل پژوهش‌های عصب‌شناختی در زمینه همدلی می‌پردازد و آن را فرآیندی چندبعدی می‌داند که شامل اشتراک‌گذاری تجربه‌ها، انتساب حالات ذهنی و انگیزه‌های بشردوستانه است. نویسندگان بر این باورند که رویکردهای اولیه، همدلی را به دو نظام مجزا تقسیم می‌کردند؛ یکی نظام اشتراک‌گذاری تجربه که بر پایه طنین عصبی در مناطقی مانند قشر جزیره‌ای و سینگولیت قدامی استوار است و به فرد اجازه می‌دهد احساسات بدنی و عاطفی دیگران را به صورت خودکار درک کند، و دیگری نظام انتساب حالات ذهنی که با بخش‌های میانی پیش‌پیشانی و تلاقی گیجگاهی-آهیانه‌ای مرتبط است و وظیفه تحلیل آگاهانه و استنتاجی افکار دیگران را بر عهده دارد. با این حال، این فصل بر یک چرخش مهم تأکید می‌کند که در آن همدلی نه به عنوان قطعات مجزا، بلکه به صورت یک سیستم یکپارچه و تعاملی نگریسته می‌شود؛ چرا که در محیط‌های واقعی و پیچیده اجتماعی، مغز این دو شبکه را به صورت همزمان فعال کرده و میان آن‌ها جفت‌شدگی عملکردی ایجاد می‌کند تا درک درستی از حالات درونی دیگران حاصل شود. در نهایت، یافته‌های جدید نشان می‌دهند که همکاری این نظام‌های عصبی نه تنها دقت فرد در تشخیص احساسات را بالا می‌برد، بلکه پیش‌بینی‌کننده اصلی تمایل فرد برای انجام رفتارهای کمک‌رسان و جامعه‌پسند در تعاملات انسانی است.