18:Understanding the genetics of empathy and the autistic spectrum

این فصل به بررسی مبانی ژنتیکی همدلی و ارتباط آن با طیف **درخودماندگی** می‌پردازد و تأکید می‌کند که همدلی فرآیندی چندبعدی شامل بخش‌های شناختی و عاطفی است که میزان آن در جمعیت عمومی متفاوت بوده و افراد مبتلا به اختلالات این طیف معمولاً در سطوح پایین این پیوستار قرار می‌گیرند. مطالعات بر روی دوقلوها نشان‌دهنده **وراثت‌پذیری بالای همدلی** و صفات مرتبط با آن است، به طوری که پژوهش‌های جدید از رویکرد تشخیص‌های خشک و طبقه‌بندی‌شده به سمت بررسی ابعادی این ویژگی‌ها در کل جامعه حرکت کرده‌اند. در این میان، بررسی ده‌ها ژن کاندیدا در سه حوزه **هورمون‌های جنسی**، **رشد و اتصال عصبی**، و **پاسخ‌دهی اجتماعی-هیجانی** نشان می‌دهد که تغییرات در ژن‌های مرتبط با گیرنده‌های استروژن، فاکتورهای رشد عصبی و سیستم پیام‌رسان‌های شیمیایی مانند **اکسی‌توسین** با تفاوت‌های فردی در توانایی درک دنیای درونی دیگران پیوند دارند. در نهایت، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که استفاده از شاخص‌های واسطه‌ای مانند تصویربرداری‌های مغزی و آزمون‌های عملکردی می‌تواند شکاف میان کدهای وراثتی و رفتارهای پیچیده اجتماعی را پر کرده و درک دقیق‌تری از ریشه‌های زیستی تفاوت‌های انسانی فراهم آورد.