تجربیات بازماندگان جنگ نشان میدهد که آسیبهای شدید روانی تنها به یادآوری خاطرات ناگوار محدود نمیشود، بلکه باعث دگرگونی بنیادی در عملکرد ذهن و واکنشهای بدن میگردد. این وضعیت که فرد را در زمان گذشته منجمد میکند، منجر به از دست دادن توانایی تخیل، بیحسی عاطفی نسبت به عزیزان و فورانهای خشم مهارنشدنی میشود. فرد آسیبدیده به دلیل احساس شرم عمیق از رفتار خود در زمان حادثه و وفاداری به همراهان از دست رفته، زندگی در زمان حال را رها کرده و جهان را همواره مکانی خطرناک میبیند که هر لحظه امکان تکرار فاجعه در آن وجود دارد. در واقع، این نوع آسیبها در تار و پود جسم رخنه میکنند و برای بهبود واقعی، صرفاً بازگویی وقایع کافی نیست، بلکه سیستم عصبی و بدن باید متقاعد شوند که دوران تهدید سپری شده و امنیت دوباره به زندگی بازگشته است.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است