4-RUNNING FOR YOUR LIFE

مکانیزم‌های بقا در مغز انسان به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در لحظات خطر، واکنش‌های خودکار بدن را فعال کرده و بخش‌های منطقی ذهن را موقتاً از کار می‌اندازند. اگر فرد بتواند در لحظه حادثه واکنشی موثر مانند فرار انجام دهد و سپس به محیطی امن برسد، تعادل درونی او بازمی‌گردد؛ اما در صورت ناتوانی در دفاع یا گریختن، سیستم هشدار مغز در وضعیت فعال باقی می‌ماند و فرد در زمان گذشته منجمد می‌شود. آسیب‌های روانی باعث می‌شوند که بخش‌های مربوط به تشخیص خطر همواره پیام‌های نادرست بفرستند و بدن را در وضعیت آماده‌باش دائمی نگه دارند، در حالی که توانایی بخش‌های ناظر ذهن برای مهار این هیجانات کاهش می‌یابد. این وضعیت منجر به گسیختگی در درک زمان و احساسات شده و فرد را از تجربه لذت‌های زندگی در زمان حال محروم می‌کند؛ به گونه‌ای که بهبود واقعی تنها با بازیافتن تسلط بر واکنش‌های جسمانی و برقراری دوباره احساس امنیت در کل ساختار وجودی فرد ممکن خواهد بود.