2-Central Aspects of the Mentalizing Concept

• ذهن‌سازی ظرفیتی تخیلی و ذهنی است که به انسان اجازه می‌دهد رفتارهای خود و دیگران را بر پایه حالات روانی همچون نیازها، باورها و احساسات درک و تفسیر نماید

. این توانایی به معنای داشتنِ «ذهن در ذهن» است که از طریق آن فرد می‌تواند خود را از بیرون و دیگران را از درون مشاهده کرده و با درک دیدگاه‌های متفاوت، سوءتفاهم‌های ارتباطی را بازنگری کند

. رشد این قابلیت در بستر روابط دلبستگی ایمن و از طریق بازخوردهای مناسب مراقبان شکل می‌گیرد که با انعکاس صحیح و نشانه‌گذاری‌شده هیجانات کودک، سنگ‌بنای اعتماد به دانش و یادگیری از محیط اجتماعی را بنا می‌گذارند

. در سیر تکاملی، ذهن با عبور از مراحل ابتدایی که در آن‌ها افکار با واقعیت بیرونی یکسان پنداشته می‌شوند یا کاملاً از آن جدا هستند، به مرحله‌ای از بازتاب دست می‌یابد که در آن دنیای درون و بیرون به شکلی منسجم با هم ادغام شده و امکان تنظیم عواطف و برقراری روابط سالم فراهم می‌گردد

. بروز اختلال در این فرایند می‌تواند منجر به بیگانگی با خویشتن یا ناتوانی در یادگیری اجتماعی شود، لذا هدف اصلی در درمان، بازسازی این ظرفیت برای رسیدن به تعادلی میان ابعاد شناختی و هیجانی در تجربیات بین‌فردی است

.