7-Take-Home Message

این رویکرد درمانی بر بازسازی اعتماد بنیادین مراجع به یادگیری از محیط اجتماعی و تقویت ظرفیت او برای درک عواطف در بستر روابط انسانی تمرکز دارد [۱، ۲]. با ایجاد یک فضای تأمل‌برانگیز میان احساس و عمل، مراجع قادر می‌شود به جای واکنش‌های ناگهانی، به درکی عمیق از حالات ذهنی خود دست یابد و میان واقعیت درونی و رفتار بیرونی تمایز قائل شود [۴، ۷]. در این فرایند، درمانگر با اتخاذ موضعی پرسشگرانه و پرهیز از تفسیرهای قطعی، بر لحظه حال و الگوهای ارتباطی مراجع تمرکز می‌کند تا ظرفیت او را برای تفکر درباره خود و دیگران ارتقا دهد [۸]. هدف نهایی، نه فقط حل تعارضات قدیمی، بلکه توانمندسازی مراجع برای مدیریت هیجانات و بهبود کیفیت زندگی اجتماعی از طریق بازسازی توانایی یادگیری از تجربیات بین‌فردی است [۳، ۹].