12-Towards a typology of late adolescent suicide

این نوشتار به واکاوی ریشه‌های خودکشی در اواخر دوران نوجوانی می‌پردازد و بر دشواری بسیار زیاد پیش‌بینی این پدیده حتی توسط درمانگران باسابقه تأکید می‌کند. بر اساس یافته‌های پژوهشی، دو الگوی اصلی آسیب‌پذیری در این سنین شناسایی شده است: نخست، افرادی که به شدت به پیوندهای عاطفی وابسته‌اند و در برابر طرد شدن یا فقدان روابط، احساس درماندگی می‌کنند؛ و دوم، افراد کمال‌گرایی که با انتقاد شدید از خود و داشتن انتظارات بسیار بالا، در مواجهه با شکست‌های ادراک‌شده یا تحقیر، خودکشی را تنها راه فرار از رنج‌های طاقت‌فرسای درونی می‌بینند. عواملی همچون پیشینه خانوادگی ناپایدار و از دست دادن والدین، عدم تمایل به بیان دردهای روانی و دسترسی آسان به ابزارهای مرگبار در محیط‌های خاص، خطر وقوع این حوادث را دوچندان می‌کند. در نهایت، تأکید می‌شود که خودکشی اغلب تلاشی برای گریز از حالات عاطفی تحمل‌ناپذیر است و پیشگیری از آن نیازمند درک عمیق از نحوه تنظیم هیجانات، تقویت عزت‌نفس و بهبود توانمندی‌های فرد برای مراقبت از دنیای درونی خویش است.