دیوید هیوم، متفکر برجسته قرن هجدهم، برهان نظم را که پیچیدگیهای طبیعت را دلیلی بر وجود خالقی هوشمند میداند، به چالش کشید و آن را فاقد اعتبار منطقی دانست. او استدلال کرد که قیاس میان جهان و ساختههای دست بشر لزوماً به اثبات خدایی کامل و بیهمتا نمیانجامد، بلکه ممکن است ما را به سوی باور به خالقی محدود، خطاکار یا حتی گروهی از طراحان سوق دهد که شباهت زیادی به انسانهای فانی دارند. هیوم همچنین با طرح مسئله رنج و نقصهای موجود در جهان، سازگاری میان دردهای بشری و وجود خدایی قادر مطلق و مهربان را زیر سؤال برد. او که خود دیدگاهی ندانمگرایانه داشت، به شدت با دخالت ایمان مذهبی در حوزههای اخلاق، سیاست و قانون مخالفت میکرد و معتقد بود عقل نباید اجازه دهد باورهای غیربرهانی، چارچوبهای زندگی اجتماعی و حقوقی را به افراد جامعه تحمیل کنند.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است