28-Myles Burnyeat on Aristotle on Happiness

ارسطو سعادت و خوشبختی را نه یک حالت روانی گذرا یا احساس خوشی لحظه‌ای، بلکه صفتی برای کل مسیر زندگی یک فرد می‌داند که تنها در پایان راه می‌توان درباره آن قضاوت کرد. از دیدگاه او، سعادت به معنای شکوفایی و موفقیت در عمل است و به همین دلیل کودکان که هنوز زندگی کاملی را تجربه نکرده‌اند، نمی‌توانند به معنای واقعی سعادتمند باشند. او میان سه شیوه زندگی تمایز قائل می‌شود: زندگی لذت‌جویانه که آن را بی‌ارزش می‌شمارد، زندگی اخلاقی و سیاسی که بر پایه فضیلت‌هایی چون شجاعت، بخشندگی و حضور فعال در جامعه استوار است، و در نهایت زندگی عقلانی و فکری که عالی‌ترین مرتبه محسوب می‌شود؛ زیرا در آن فرد با جستجوی دانش و درک حقایق علمی، به نوعی با خرد برتر همسو می‌گردد. برخلاف تصور امروزی که شادی را تنها در گرو احساسات درونی می‌بیند، ارسطو بر این باور است که سعادت واقعی در گرو انتخاب‌های آگاهانه و تلاش برای دستیابی به کمال و فضیلت در طول یک زندگی کامل و هدفمند است.