امانتداری علمی به معنای شناسایی دقیق و مشخص کردن مرز میان دیدگاههای نویسنده و آرای دیگران در نوشتههای دانشگاهی است تا از هرگونه دستبرد فکری جلوگیری شود. اگر صدای منابع به درستی مشخص نشود، خواننده تصور میکند تمام مطالب متعلق به خود نویسنده است و بدین ترتیب امکان راستیآزمایی ادعاها و تداوم گفتگوی علمی از بین میرود. برای پرهیز از این مشکل، دانشجو باید به جای استفاده بیش از حد از نقلقولهای مستقیم، مطالب را با زبان و کلمات خود بازنویسی کرده و به طور مستمر به مرجع اصلی اشاره کند. همچنین، چسباندن تکههای پراکنده از متون دیگران حتی با ذکر منبع، باعث محو شدن نقش اصلی نویسنده شده و در محیطهای دانشگاهی پذیرفته نیست. در نهایت، اگرچه بحث و تبادل نظر با همکلاسیها درباره کلیات تکالیف مجاز است، اما برنامهریزی و نگارش نهایی اثر باید به صورت کاملاً انفرادی انجام شود تا اصالت آن حفظ گردد؛ چرا که استفاده از نوشتههای آماده یا واگذاری نگارش به دیگران نوعی فریبکاری محسوب شده و پیامدهای انضباطی شدیدی به همراه دارد.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است