2-چرا منطق ابزار بقاست نه حقیقت

انسان موجودی است که ذهن و هویت او نه در حصار استخوان‌های سر، بلکه در فضای میان‌فردی و از طریق پیوند با دیگران معنا پیدا می‌کند. برای برقراری یک گفتگوی حقیقی، پیش از هر استدلال منطقی، به فضایی از اطمینان و امنیت نیاز است تا فرد احساس کند از سوی دیگری دیده شده و به رسمیت شناخته می‌شود. در این میان، توانایی درک نیت‌ها و قرار دادن خود به جای دیگری، کلید اصلی همکاری‌های انسانی و بقای جمعی است، چرا که خرد آدمی بیش از آنکه به دنبال کشف حقایق محض باشد، ابزاری برای برقراری ارتباط و ایجاد همبستگی میان ذهن‌هاست. بنابراین، سلامت روان و رشد فکری در گرو بازسازی مسیرهای گفتگو و بازیافتن قدرت درک متقابل است و اخلاق نیز به عنوان هسته اصلی وجود ما، از درون همین حس تعلق به یک هویت مشترک و تلاش برای حفظ پیوندهای انسانی زاده می‌شود.