2-The Self in Social Context

خویشتن انسانی پدیده‌ای است که تنها در پیوند با اجتماع و فرهنگ معنا می‌یابد و در انزوای مطلق، بخش بزرگی از کارکردهای خود مانند زبان، مالکیت و آبرو را از دست می‌دهد. این سازوکار در واقع پاسخی فرهنگی به نیازهای طبیعی بشر برای بقا و تولیدمثل است که به فرد اجازه می‌دهد فراتر از رفتارهای غریزی، در نظام‌های پیچیده همکاری کند. تفاوت اصلی انسان با دیگر جانداران در توانایی پذیرش مسئولیت اخلاقی، اهمیت دادن به جایگاه اجتماعی و درک پیوستگی زمان نهفته است. شکل‌گیری هویت حاصل تعامل میان خواسته‌های درونی فرد و نقش‌هایی است که جامعه پیش روی او می‌گذارد؛ فرآیندی که در آن فرد با مدیریت اعتبار خود و نمایش شایستگی، تلاش می‌کند تا پذیرش گروه را به دست آورد. در نهایت، خویشتن ابزاری حیاتی برای هماهنگی میان کالبد زیستی و قواعد جمعی است که از طریق آزادی در انتخاب و پذیرش پیامد رفتارها، زندگی در جوامع مدرن را امکان‌پذیر می‌سازد.