خویشتن متمایز انسانی بیش از آنکه نیازی فردی باشد، ضرورتی برای شکوفایی گروهها و نظامهای اجتماعی است. گروهها زمانی دچار لغزش و ویرانی میشوند که هویتهای فردی در توده جمعیت ذوب شده و مسئولیتپذیری شخصی از میان برود؛ پدیدهای که منجر به تصمیمات نابخردانه و کاهش تلاش جمعی میگردد. در مقابل، موفقیت و پیشرفت جوامع در گرو بهرهگیری از تفاوتهای فردی، تقسیم وظایف و پاسخگو نگاه داشتن اعضا است. تکامل بشر به سمتی رفته که افراد را به جستوجوی ویژگیهای منحصربهفرد سوق دهد، چرا که ارزش هر فرد برای اجتماع در توانمندیهای خاص و متمایز او نهفته است. در واقع، این نظامهای اجتماعی هستند که با ایجاد نقشهای تخصصی، ساختار خویشتن را شکل دادهاند تا همکاریهای پیچیده بشری امکانپذیر شود و جوامع بتوانند با کارایی بیشتر بر چالشهای بقا پیروز شوند.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است