18-Self‑Regulation and Self‑Control

خودتنظیمی و خویشتن‌داری به عنوان یکی از کلیدی‌ترین ویژگی‌های انسان، شامل سه بخش اساسی یعنی معیارهای رفتاری، نظارت بر عملکرد و توانایی تغییر برای رسیدن به اهداف است [۴۷، ۵۸]. برخورداری از این توانمندی با پیامدهای مثبت گسترده‌ای همچون موفقیت در تحصیل و کار، سلامت جسمی و روانی بهتر، و طول عمر بیشتر همراه است، در حالی که ضعف در آن می‌تواند منجر به مشکلاتی نظیر جرم و رفتارهای تهاجمی شود [۴۹، ۵۰، ۵۳، ۵۴]. این سازوکار اجرایی بر پایه یک منبع انرژی محدود عمل می‌کند و اعمال اراده در یک زمینه، باعث کاهش توان فرد در چالش‌های بعدی می‌شود؛ وضعیتی که با سطح قند خون در بدن پیوند نزدیکی دارد [۶۳، ۶۵، ۷۹، ۸۰]. انسان‌های موفق به جای صرف مداوم انرژی برای مبارزه با وسوسه‌ها، از اراده خود برای شکل‌دهی به عادت‌های مفید استفاده می‌کنند تا رفتارها به صورت خودکار و با کمترین هزینه ذهنی انجام شوند [۷۱، ۷۳، ۷۵]. در واقع، این فرآیند ابزاری برای مدیریت هویت در گذر زمان است که به فرد اجازه می‌دهد میان نیازهای کنونی و اهداف آینده پیوند برقرار کرده و برای رسیدن به نتایج بهتر در بلندمدت، از لذت‌های گذرا چشم‌پوشی کند [۱۰۱، ۱۰۴، ۱۰۵].