20-The Interpersonal Self

خویشتن میان‌فردی پدیده‌ای است که تنها در بستر تعامل با دیگران و نیاز بنیادین به تعلق معنا پیدا می‌کند، چرا که در انزوای کامل، انگیزه برای تعریف هویت و نظارت بر خود از بین می‌رود. این جنبه از وجود انسان وظیفه دارد میان فرد و اجتماع پیوند برقرار کند و با مدیریت آبرو و تصویر عمومی، پذیرش فرد در گروه‌های کوچک و بزرگ را تضمین نماید. در واقع، خودشناسی هم‌زمان با شناخت تفاوت‌های میان خود و دیگران شکل می‌گیرد و بخش بزرگی از ثبات شخصیتی ما محصول فشارهای اجتماعی برای پیش‌بینی‌پذیر بودن و پایبندی به نقش‌های توافق شده است. همچنین، مفاهیم اخلاقی به عنوان ابزاری برای مهار خودخواهی و تسهیل همکاری‌های جمعی عمل می‌کنند، زیرا برخورداری از اعتبار اخلاقی در نگاه دیگران، کلید اصلی بهره‌مندی از منابع و حمایت‌های جامعه محسوب می‌شود. در نهایت، خویشتن ابزاری است که با هماهنگ کردن رفتارهای فردی با انتظارات جمعی و تایید گرفتن از سوی دیگران، بقای انسان را در نظام‌های پیچیده اجتماعی امکان‌پذیر می‌سازد.