21-The‌ Self as Group‌ Member

خویشتن انسانی آمیزه‌ای از ویژگی‌های فردی و تعلقات گروهی است که بر اساس شرایط محیطی، میان هویت منحصربه‌فرد شخصی و هویت جمعی در نوسان است. هرگاه انسان در موقعیت تقابل میان گروه‌ها قرار گیرد، آگاهی او از تفاوت‌های فردی‌اش کاهش یافته و به سوی همبستگی کامل با اهداف و ارزش‌های گروه خودی متمایل می‌شود؛ پدیده‌ای که ریشه در پیشینه تکاملی بشر برای بقا در نظام‌های همکارانه و رقابت بر سر منابع محدود دارد. نوع نگاه فرد به خود، تحت تأثیر نفوذپذیری مرزهای اجتماعی قرار دارد؛ به گونه‌ای که در صورت امکان جابه‌جایی میان گروه‌ها، تمرکز بر توانمندی‌های شخصی افزایش می‌یابد، اما در مرزهای صلب و نفوذناپذیر، تمایل به کنش‌های جمعی و تغییر جایگاه کل گروه تقویت می‌شود. همچنین، حضور در یک جمع به عنوان تنها نماینده یک صنف یا ویژگی خاص، باعث افزایش خودآگاهی نسبت به تفاوت‌ها شده و می‌تواند بر حافظه و کارایی ذهنی فرد اثر بگذارد. در نهایت، خویشتن با ایجاد پیوند میان نیاز به تمایز فردی و ضرورت هماهنگی با جمع، ابزاری حیاتی برای سازماندهی نقش‌های اجتماعی و پیشبرد اهداف مشترک در جوامع بشری به شمار می‌رود.