01-شخصیت‌های افسرده و هیپومانیک

شخصیت‌های **افسردده (Depressive)** بر اساس PDM-3 افرادی هستند که به طور مزمن با عواطف دردناکی مانند **گناه، شرم و احساس بی‌کفایتی** دست‌وپنجه نرم می‌کنند و مضامین اصلی روان‌شناختی آن‌ها حول محور **حملات درونی به خود** (خشم معطوف به درون) و موضوعات مربوط به **طرد و فقدان** می‌چرخد [۶۸]. این افراد معمولاً بسیار خودانتقادگر بوده و به دلیل استانداردهای غیرواقع‌بینانه، مسئولیت تمام شکست‌ها را بر عهده می‌گیرند، در حالی که اغلب از خشم و خصومت زیربنایی خود ناآگاه هستند [۶۹]. این سبک شخصیتی به دو نوع **درون‌فکنانه (Introjective)** که با خودسرزنش‌گری و گناه شناخته می‌شود، و **اتکایی (Anaclitic)** که با حساسیت مفرط به فقدان و احساس تهی بودن متمایز می‌گردد، تقسیم می‌شود [۷۲، ۷۳]. در مقابل، تظاهرات **هیپومانیک (Hypomanic)** به عنوان یک **دفاع روانی** در برابر این هسته افسرده عمل می‌کند؛ در این حالت، فرد با انرژی مفرط، خوش‌بینی اجباری و عزت‌نفس کاذب، سعی در پوشاندن رنج زیرین و فرار از احساس وابستگی و ترس از رها شدن دارد [۷۶، ۷۹، ۸۰]. در روند درمان، شناسایی و پذیرش احساسات انکار شده (به‌ویژه خشم) و کمک به بیمار برای سوگواری در مورد فقدان‌های گذشته جهت دستیابی به تغییرات پایدار، حیاتی است [۷۵، ۸۱].