عادت کردن

این قسمت درباره‌ی «عادت»ه.

اون چیزای کوچیکی که بی‌صدا می‌شینن روی روزها و دیوارها، تا جایی که دیگه دیده نمی‌شن و حضورشون حس نمیشه

همون‌طور که نادر ابراهیمی نوشته:

ما به عکس‌هایی که به دیوارهای اتاقمان می‌کوبیم نگاه نمی‌کنیم، یا خیلی به ندرت و تصادفاً نگاه می‌کنیم.

ما به حضور دائم و به چشم نیامدنی آنها عادت می‌کنیم.

عکس فقط برای مهمان است… آیا این طور نیست؟