ریاض الصالح الحسین | ماه | صدای محسن نیک

▨ نام شعر: ماه

▨ شاعر: ریاض الصالح الحسین

▨ مترجم: سینا کمال‌آبادی

▨ با صدای: محسن نیک

▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیری

ــــــــــــــــ

همه‌ی آن‌چه را

که چوپان به کوه و رودخانه به درختان گفته‌اند

و همه‌ی آن‌چه را

که مردم روی صحنه‌ی رقص و معرکه‌های جنگ

گفته‌اند و نگفته‌آند،

به تو گفته‌ام.

درباره‌ى دخترى كه ميان پنجره‌اى آواز مى خواند

و سنگ‌ريزه‌هايى

كه شكسته مى‌شوند زير چرخ‌هاى قطار

و از گورستانى كه قرن‌ها شادمانه خوابيده است

با تو گفته‌ام.

هر صبح گلِ تنم را

مى‌چينم و به خيابان‌ها مى‌اندازم

تا لگدمالِ اميران و دانشمندان و دزدها شود

و گلِ تنم را هر شب

گلبرگ به گلبرگ، برگ‌هاى ريخته‌اش را

برايت جمع مى‌كنم

تابا تو بگويم كه چه‌ها به من گذشته است.

یک‌بار كنار تو نشستم و گريستم

قلبم شالیزار آتش گرفته‌اى بود

و انگشتانم شبيه زبان سگ‌ها در گرماى تابستان.

مى‌خواستم با حركاتى خودم را نشان بدهم:

جامى را بشكنم

پنجره را باز كنم

بخوابم

اما نشد

نتوانستم.

از چه مى گويم بعد از بيست‌وشش سال

يا پس از بيست‌وشش گلوله‌ى شليك‌شده به خلأ.

خسته‌ام

از گفتن

از قرض

از كار

اما از آزادى هرگز.

و حالا روياى يک چيز يا چيزهاى کمى را دارم:

كه كلمه بشود نان و انگور

بشود پرنده

بشود بستر خواب

كه دست چپم روى شانه‌هاى تو باشد 

و دست راستم روى شانه‌هاى جهان

وبه ماه بكويم:

عكسى از ما بگیر.

▨

ریاض الصالح الحسین

از کتاب گزیده شعر جهان به نام «تنم را می ةوانم در شعر پراکنده کنم» نشر کارگاه اتفاق