فاطمه

خیالِ ناشزهتختخواب آرزو راو آتش سماور زغالی راخاکستر کرد و به باد سپرد...

خیال پاشنه ورکشیدهقمقمه ای آب برداشتهمیخواهد از خواب به خاک بیایدکف دستش نشانی تو را نوشته...

در انتها فقط باید نگاهمان به آسمان باشدبهانه این است که سرت را بالا نگه داریچه به انتظار ... چه به غرور ... !...