علیه تجاوز به خاک ایران

سال ۱۴۰۴ شمسی، برای بسیاری از ایرانیان، سال تلخی پشت تلخی بود. در آغاز سال که حملات اسرائیل و آمریکا به ایران در جنگ ۱۲ روزه رو داشتیم.

در ادامه هم که مشکلاتی مثل تورم و بیکاری روز به روز فشار بیشتری رو بر زندگی مردم داخل ایران وارد میکردند.

بعد هم که دی‌ماه خونین و سرکوب و کشتار مردم در پی اعتراضاتشون به وضعیت زندگی و نبود آزادی‎های اجتماعی و سیاسی و مشکلات دیگه‌ای که سالها باهاش دست و پنجه نرم کرده‌اند.

و در نهایت هم که شرایط به سمتی رفت که در اسفند ماه، آمریکا و اسرائیل مجددا به ایران حمله کردند و متاسفانه این تجاوز به سال ۱۴۰۵ هم کشیده شده و در زمان ضبط این صحبتهای من، هنوز هم ادامه داره.

از لفظ تجاوز استفاده کردم، چون فکر میکنم با هر قانون و منطقی به این حملات نگاه کنیم، مصداق بارز تجاوز به خاک یک کشوره. چه از نظام حاکم بر ایران خوشمون بیاد و چه نیاد، آمریکا و اسرائیل به ایران تجاوز کرده‌اند.

اسمهای دیگه‌ای که بر روی این تجاوز گذاشته میشه، مثل دخالت بشردوستانه، حمله‌ی پیش‌دستانه یا پیش‌گیرانه، کمک به مردم ایران و کلا هر اسم دیگه‌ای، فقط و فقط سرپوشی هستند برای تجاوزی که به خاک ایران شده.

خروجیش رو هم که داریم میبینیم. از کشتار در مدرسه در میناب و نابود کردن بیمارستان‌ها و مراکز درمانی و امدادی و انبارهای نفت شروع کردند، و با حمله به پتروشیمی و صنایع دارویی و فولاد و نیروگاه برق و نیروگاه اتمی و پل و مراکز علمی و دانشگاهی و فرهنگی و انواع و اقسام زیرساخت‌های غیرنظامی ایران ادامه دادند و هنوز هم دارند ادامه میدند و جنایات جنگیشون رو دارند تکمیل میکنند.

بیشتر از یک ماه از این تجاوز گذشته، و متاسفانه انگار هیچ پایانی هم برای این وضعیت دیده نمیشه.

طبق معمول، کشورهای مدعی در دنیا هم جز محکوم کردن حکومت ایران کار دیگه‌ای بلد نیستند.

گروه‌های ضدجنگ هم فعالیت جدی‌ای علیه این رفتار آمریکا و اسرائیل نمیکنند. ولی در عوض، ایرانیانی هستند که همچنان در خیابانهای کشورهای مختلف، مشغول تکون دادن پرچم متجاوزین هستند و از رهبران متجاوزین تشکر میکنند. صداشون هم اونقدر در فضای مجازی و رسانه‌ها بلنده که امر بهشون مشتبه شده که تعدادشون از مخالفان جنگ بیشتره.

هر کسی هم حرفی در مخالفت با جنگ بزنه، حتی در حد یه استوری یا نوشته‌ در شبکه‌های مجازی، طوری بهش حمله میکنند و رکیک‌ترین الفاظ رو نثارش میکنند که مجبور به سکوت بشه.

من فکر میکنم اتفاقا توی یه همچین فضایی، کسانی که با این جنگ مخالف بوده‌اند و هستند، یا حتی کسانی که در ابتدا لزوما مخالف یا موافق نبوده‌اند، ولی الان با این جنگ مخالف هستند و میبینند که ایران داره از دست میره و ویرانی ایران در راهه، باید صدای مخالفتشون با جنگ رو بلند کنند و هر کاری که از دستشون برمیاد بکنند.

مثلا با گروه‌های ضدجنگ در کشورهای مختلف ارتباط برقرار کنند و فعال‌تر بشند. یا حتی اگه فرصت چنین فعالیتهایی رو ندارند، در فضای مجازی بنویسند و صحبت کنند و مطالب دیگر مخالفان جنگ رو بازنشر کنند.

همه‌مون میدونیم که کسانی که برای مخالفت با جنگ صداشون رو بلند کنند، احتمالا مورد حمله‌ و توهین و هجمه قرار میگیرند. اما فکر میکنم همونطور که سکوت نکردن در قبال کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ وظیفه‌ی ما بود، سکوت نکردن در برابر این تجاوز هم وظیفه‌ی ماست. در برابر انگ و برچسب و توهین نباید پا پس کشید.

در پی دی‌ماه خونین ۱۴۰۴، تعدادی از دوستان ایرانی ساکن خارج از کشور، لطف کردند و دعوت من رو برای بیان حال و هوا و احساساتشون در اون روزها پذیرفتند و من تعدادیشون رو منتشر کردم.

این روزها هم از دوستان دیگه‌ای در خارج از ایران خواهش کردم که از حال و هواشون در این روزهای جنگ بگند. تعدادی از این دوستان، توان جمع و جور کردن فکرشون و حرف زدن رو ندارند. دوستان دیگه‌ای هم به دلیل نگرانی از حملاتی که ممکنه بهشون بشه، دعوت من رو نپذیرفتند.

من همچنان در تلاشم که روایت‌های ایرانیان خارج از کشور رو در این مورد جمع‌آوری و منتشر کنم، در قالب بخش «هجر و رنج» که در دی‌ماه ۱۴۰۴شروع کردم. البته روایت اونهایی که رسانه‌ای ندارند و صداشون در این فضای سنگینی که موافقان جنگ ایجاد کرده‌اند، کمتر شنیده میشه.

حداقلش اینه که این روایتها به‌عنوان بخشی از تاریخ شفاهی ایرانیان ساکن خارج از کشور ثبت میشه.

از ایرانیان ساکن خارج از کشور خواهش میکنم اگر مایل به مشارکت در ثبت حال و هواتون هستید، از طریق حساب کاربری پادکست در شبکه‌های اجتماعی مختلف، به من پیام بدید.

زیاده عرضی نیست. امیدوارم این روزهای تلخ و سخت هم بگذره.

به امید آبادی و آزادی و سرفرازی ایران و ایرانیان!