اپیزود بیستم: فروید؛ بازجوی دریای خاطرات

از طرف دیگه، این نگاه صفر و صدی که می‌خواست همه چیزِ بشر از رفتار بچه‌ها گرفته تا شکل‌گیری تمدن، هنر و دین رو فقط و فقط به «غرایز جنسی» و عقده ادیپ ربط بده، واقعاً یه جاهایی خیلی سطحی و غیرعلمی می‌شه. همون‌طور که خودتونم تو جمع‌بندی اشاره کردید، آدم حس می‌کنه فروید خودش بیشتر از بیماراش اسیر توهمات و ناکامی‌های جنسی دوران جوانیش بوده و این مشکلات رو تو قالب نظریه به کل آدم‌ها تعمیم داده. در کل خیلی عالی این تضادهای شخصیتی فروید رو درآوردید و روایت کردید. دمتون گرم و بی‌صبرانه منتظر اپیزودهای بعدی هستیم!

سلام بچه‌های پادکست کنج! خسته نباشید بابت اپیزود جذاب «فروید بازجوی دریای خاطرات». شروع اپیزود با اون ماجرای وحشتناک خونریزی بینی «اما» و اون توجیهات عجیب فروید که می‌گفت این خونریزی کار ناخودآگاهش بوده، واقعاً میخکوب‌کننده بود. راستش با شنیدن این اپیزود، نقدی که به رویکرد فروید داشتم برام خیلی پررنگ‌تر شد. با اینکه اصلاً نمی‌شه منکر کار بزرگش شد که یه سیلی محکم به انسان زد و بهمون فهموند که ما ارباب ذهن خودمون نیستیم و خیلی وقتا برده‌ی «ناخودآگاه» و امیال سرکوب‌شدمون هستیم، اما اون شخصیت دیکتاتور و جزم‌اندیشی که داشت واقعاً تو ذوق می‌زنه. اینکه تو روند درمان به جای گوش دادن به بیمار، به زور می‌خواست پیش‌فرض‌های خودش رو بهشون (مثل همون خانم اِمی که حسابی شاکی شده بود) تلقین کنه، بیشتر شبیه بازجویی بود تا روانکاوی. یا مثلاً اون برخوردای مستبدانه‌ش تو انجمن چهارشنبه‌ها که هرکس (مثل یونگ و آدلر) با نظریه‌ش مخالفت می‌کرد رو طرد می‌کرد، نشون می‌ده چقدر قدرت و غرور رو به حقیقت ترجیح می‌داده.