سووشون؛ نگرشی بر سوگ جوانان درمناطق ایران زمین

چرا توی فرهنگ ایران باستان، مخصوصا زاگرس نشینا، برای مرگ جوونا ساز می زنن و می رقصن؟ این سنت ازکجا اومده؟ علتش چیه؟ 

رقصیدن و ساز و دهل زدن سر مزار یک جوون، چه پیامی داره؟ شاید بعضی وقتا از نزدیک دیده باشیم، شایدم خودمون این تجربه تلخ رو از سر گذرونده باشیم، اما سوال اصلی اینه که فلسفه و جریان این رقصای عجین شده با اشک و زاری چیه؟ 

بعضی ها می گن یه ارتباطی با تاریخ اساطیری ایران و مرگ سیاوش، فرزند کیکاووس، یکی از شاهای سلسله کیانیان داشته که فردوسی هم توی شاهنامه به این موضوع اشاره کرده. اما خب گفته می شه که تبدیل شدن چنین سوگواری هایی به حرکاتی شبیه رقصِ آمیخته به اشک، شیون و زاری، طی تحولات تاریخی به وجود اومده. 

گفته می شه معمولا بعد از مرگ یک جوون بی گناه، یه شوک اجتماعی ایجاد می شه که حرکات هماهنگ بدن، ساز، صدا و ضرباهنگ، بیشتر نقش تخلیه تنش عصبی داره برای جلوگیری از فروپاشی روانی جمعی. از سمت دیگه، این حرکت های آیینی و گروهی، به نوعی یه حرکت نمادین بوده برای این که سوگ از سطح خانوادگی به سطح اجتماعی برسه تا هیچ وقت اتفاقی که برای اون جوون افتاد، فراموش نشه. 

توی این قسمت فلسفه رقصیدن بر سر مزار جوونا رو بررسی می کنیم تا بفهمیم از کجا اومده، چه معنایی داره، و نتیجتا چه تاثیرهایی بر جا می ذاره.