بیست و دوم:‌ زیردریایی پرنده

آدم‌های رویایی کجا باید پایشان را روی زمین بگذارند؟ و اگر نگذارند چه؟ و اگر دلشان نخواهد چه؟ و اگر رویایی بودن اصلا چیز بدی نباشد چه؟...

او تعریف می‌کرد و زندگی که در هجده سالگی‌ام یخ زده بود، قطره قطره در تن بیست و هشت ساله‌ام جاری می‌شد.....

مهم نیست چقدر عاشق باشی، زمان جزئیات را از یاد عاشق‌ترین افراد هم می‌برد....

باید بگردی. باید خیلی بگردی؛ نه در افراد بلکه در یک فرد. باید آنقدر زیر و رویش بکنی تا بتوانی با چشم‌های بزرگ‌سالت، رگه‌های قرمز وجودش را پیدا کنی. رگه‌های قرمزی که گاه آنقدر پشت پوست و استخوان و فکر ...

فهمیدم خیابان‌ها پر است از آقا و خانم‌های آبی‌ای که روزی قرمزترین رنگ دنیای کسی بوده‌اند. فهمیدم چقدر آدم توی کوله‌پشتی‌های دوران دانشگاه این و آن تنها مانده‌اند و فهمیدم هواپیماها دست کم یک بار هرکدا...

وقتی برمی‌گردی ثبات هیچ‌چیز ضمانت‌شده نیست. معلوم نیست کوچه‌ها همانطور باشند، معلوم نیست آدم ها همانطور بخندند، معلوم نیست قلب‌ها همانطور بتپند.....

حرف‌ها حجم دارند. قورتشان که می‌دهی گلویت درد می‌گیرد. حرف‌ها هضم نمی‌شوند. آنقدر می‌مانند تا از دهانت بریزند بیرون.....

به نظر تو وقتی آدم انقدر کسیو دوست داره، کار احمقانه‌ای نیست دونستن قیافش؟ ما قیافه‌ی آدما رو می‌بینیم تا بشناسیمشون.. وقتی تو اون آدمو هرجایی که باشه حس می‌کنی، نیازیه که بدونی چه شکلیه؟...

حالا می‌فهمم این خاصیت عشق است. کسی برای تو متفاوت می‌شود، کسی برای تو قرمز می‌شود که برای دیگران یک عابر است....