سوگ‌آبادی نامِ خانوادگیِ همۀ آدمیزادهاست | یاسین حجازی

رامبد خانلری در مرگاشتن از لحظه‌ای می‌نویسد که با تنهایی عمیق و انفرادی خود در میان سوگ دیگران روبه‌رو می‌شود؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد غم و فقدان عمیق‌تر از چیزی است که در چارچوبی منطقی بگنجد. ...

نوشتن از سوگ دشوار و مهلک است. نه چون مجبوری با لایه‌های پنهانی خودت روبه‌رو بشوی، نه چون ناچار به خودافشایی هستی و نه چون تو را هزارباره اندوهگین می‌کند. چون مجبوری از چیزی بنویسی که ماهیتش در نبود...

«بربادرفته در صبح جمعه» تعریف دوبارۀ وطن است. گاه هویت، فراتر از زادگاه، در پیوندی عمیق با خاکی دیگر شکل می‌گیرد و شخص را به آرامش ابدی می‌رساند. ...

«ستاره‌های مسیر تبریز-لنجرود» داستان کوچ اجباری در جنگ دوازده‌روزه ا‌ست. کوچی با هیاهوی انفجارها که معنای جدیدی به وطن می‌بخشد. ...

«نامه‌های حزیران و شهر هفتم» داستان کسانی است که از وطن دور افتاده‌اند اما فراموشش نکرده‌اند و وطن جایی درون آن‌ها زنده است تا در بزنگاهی آن‌ها را به‌سوی خودش فرابخواند. ...

خانۀ شانس روایت جست‌وجوی خود واقعی ما در میان جابه‌جایی‌هاست. آزاده عبدی‌فرد نشان می‌دهد چگونه در هز خانه و با هر فقدان، می‌توان گذشته را حفظ کرد و زندگی را از نو ساخت. ...

فهم مثل میوه است روایت لحظه‌هایی است که آدمی به ارزش عزیزان وطن پی می‌برد؛ فهمی که در تجربه‌های زندگی و گذر از تلخی به دست می‌آید. ...

زمین و زبان خاطره‌های من روایت دلبستگی است. رامبد خانلری در این متن با نگاهی عمیق به خاطرات، پیوند انسان و وطن را از جنبه‌های تازه نشان می‌دهد. ...

فردای آتش بس، رسیدم جلوی خانه‌مان در را باز کردم. مثل دفعه های دیگر چشمم به جای منفجر شدن نارنجک جلوی پاگرد افتاد. دیدم من «وطن‌کرده» همین جام و ترجیح می‏‏‌دهم جلوی نرده‌های همین راه‌پله جان بدهم. ص...