یادداشت سردبیر | مصطفا جواهری

فردای آتش بس، رسیدم جلوی خانه‌مان در را باز کردم. مثل دفعه های دیگر چشمم به جای منفجر شدن نارنجک جلوی پاگرد افتاد. دیدم من «وطن‌کرده» همین جام و ترجیح می‏‏‌دهم جلوی نرده‌های همین راه‌پله جان بدهم. صدایی ار سر کوچه می‌خواند:«عزیزترین سوغاتیه، غبار پیراهن تو/عمر دوباره منه، دیدن و بوییدن تو.»