نوم خدا

کودک دوید. بی‌نقشه. بی‌ترس. پرسید: «قطار کی میاد؟»پسر لبخند زد. گفت: «این سؤال سبکه، چون هنوز امید داره.»...

زن آرام آمد.نه صدایش جلو افتاد،نه خودش عقب ماند.وقتی حرف زد،کلماتش نمی‌افتادند؛راه می‌رفتند....

دوباره روی همان نیمکت نشستم.چوبش ترک خورده بود؛نه از شکستن،از تحمل....

مردی آن‌طرف ایستگاه ایستاده بود. لباسش مرتب، صدایش نامرتب....

ایستگاه، جایی میان بودن و نرفتن بود.نه آن‌قدر زنده که کسی برای رسیدن بیاید،نه آن‌قدر مرده که کسی دلش بیاید از کنارش رد شود.ریل‌ها مثل دو خط موازیِ خسته کش آمده بودند؛انگار سال‌ها بود چیزی از رویشان عب...

یه ایستگاه بود که هیچ قطاری ازش رد نمی‌شد… و پسری که به‌جای ساعت، به صداها گوش می‌داد. می‌گفت بعضی صداها سنگین‌ان… و بعضی نجات‌بخش. این، شروعِ قصه‌ی پسریه که وزن صداها رو می‌سنجید....