غزل و تعبیر شماره 287 - غزل شماره 287

غزل شماره 287: ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش دلم از عشوه شيرين شکرخای تو خوش همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطيف همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش شيوه و ناز تو شيرين خط و خال تو مليح چشم و ابروی تو زيبا قد و بالای تو خوش هم گلستان خيالم ز تو پرنقش و نگار هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش در ره عشق که از سيل بلا نيست گذار کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش شکر چشم تو چه گويم که بدان بيماری می کند درد مرا از رخ زيبای تو خوش در بيابان طلب گر چه ز هر سو خطريست می‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش تعبیر غزل 287: راه عشق سخت است و دشواری های زیادی در مسیر وجود دارد که هرکسی را تاب و توان گذشتن از آن ها نیست. برای تحقق یافتن آرزوها و رسیدن به وصال یار باید با اراده آهنین و محکم قدم بردارید. یاس و ناامیدی را از خود دور کنید و قاطعانه به تلاش خود ادامه دهید تا یار را در آغوش بکشید. به زودی بیمار شفا پیدا می کند، ملاقات مهمی در پیش دارید که برای شما منفعت به همراه خواهد داشت.