رادیو اُمید

سال ۱۳۷۳ بود که پدر، چراغ این کتاب‌فروشی را در نازی‌آباد روشن کرد. جایی که برای او نه یک کسب‌وکار، که تمامِ زندگی‌اش بود و برای من، مکانی برای مشقِ عشق به کلمه و کتاب.امروز من، رضا بیگی، میانِ همان قفسه‌ها ایستاده‌ام تا راهِ پدر را با همان قوت ادامه دهم. «مجموعه‌ی امید» فقط یک مغازه نیست؛ حفظِ میراث و حرمتِ ریشه‌هایی‌ست که خونِ دل‌ها پای آن خورده شده.حالا در «رادیو امید»، صدای این قفسه‌ها را بلندتر به گوشِ آدم‌ها می‌رسانیم؛ کتاب می‌خوانیم، از خرد می‌گوییم و یادِ پدر را زنده نگه می‌داریم.چایِ این خانه همیشه تازه است؛ جای شما میان این همه‌ی کتاب، سبز.