رادیو پناه

زد نگارم به دلم خنجرِ رد را، به خدا حق تو داری؛ تو کجا، بندهٔ بیچاره کجا! گفتی اصلاً به تو من هیچ نمی‌آیم و رفت طالعِ بختِ من افتاده جدا از تو جدا صوتِ تو لحنِ فرشته است و نوایی ملکوتی صوتِ من بانگِ بلندگویِ سرِ کوچه، رها! تو چو حافظ به هنر غرقِ غزلهایی و من شاعرِ هرزه‌درایم، سخنم طنز و خطا تو چو مهتاب و سراپایِ تو زیبایِ جهان من پر از چاله و با بینیِ کج‌کولا، وا! فکرِ تو دکتری و اوجِ کمالات و ادب من لیسانس از پیِ زور آمده در رنج و بلا آری انصاف همین است به هنگامِ قیاس: تو مقیمی به سرِ عرش و من افتاده به پا!

عالی بود. از این کتاب فقط همین صوت موجود است ؟؟؟