آزیتا ترکاشوند| دو قلوپ آگاهی

سال‌ها در تارهای فکری خود تنیده بودم و در گوشه ای از خودم فریاد میزدم:(ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده). به‌ناگاه نوری از امید در پیله‌ی سفت و سخت و تاریکم پدیدار شد و صدایی از درونم برخواست چشم هایت را بگشا ولی نه چشم سر که چشم دل، و چشم دل را گشودم و با همان یک‌ذره از نور دو بال از جنس عشق و امید دریافت کردم