جرعه ای با میلاد

من هیچوقت ترا نا امید نمی کنم!...

ابتدا باید هدف از انجام کار را دانست و سپس برای آن اقدام کردبا قرار گرفتن در کوزه ما بدون در نظر گرفتن هدف اصلی و تمام حرکاتمان مسیری بجز هدف اصلی را دنبال می کنیم ...

پیشرفت و آینده ما به این بستگی دارد که آیا می توان در بیرون کوزه بمانیم یا نه!...

چه رفتارهایی در کوزه، کارساز نیستند.آن کسی که مساله دارد کیست؟اگر درون یا بیرون از کوزه بودن مقوله ای است بسیار عمیق تر از رفتار، کلید بیرون آمدن از کوزه چیست؟...

وقتی در کوزه هستم دیگران را نیز دعوت می کنم به کوزه بروندو در طول زمان بعضی از کوزه ها بخشی از هویت من می شوند...

اگر من به حس خود پشت کنم وقایع و پدیده ها را به شکل دیگری خواهم دید...

وقتی به حس خود پشت میکنیم1- خطاهای دیگران را بزرگ می کنیم2- فضیلت های خودم را بزرگ می کنیم3- ارزش چیزهایی که رفتار مرا توجیه می کنند بالا می بریم4- دیگران را سرزنش می کنیم...

اقدام به کاری بر خلاف آنچه حسم به من می گوید که باید برای دیگری انجام دهم را به "حس خود پشت کردن" می گوییم...

وقتی وارد کوزه میشویم از دیگران هم دعوت میکنیم تا وارد کوزه خود شودندوای از روزی که طرف مقابل هم وارد کوزه می شود، دیگر به تامل رسیدن خیلی سخت می شود...

بعد از به حس خود پشت کردن، شروع می کنیم به تصویری موجه از خود ساختن و از آن لحظه به بعد همه چیز خوب خواهد بود چون ما در کوزه هستیماما این فقط نظر ماست...

همیشه برای حق به جانب بودن دلایلی وجود داردهمیشه برای متهم کردن دیگران دلیل وجود داردپس بجای وقت برای دلیل تراشی، گوش بدیم، از اعماق وجود درک کنیم و اگر حتی لازم بود معذرت بخواهیم...

به حس خود پشت کردن فقط در کار اتفاق نمیافتد، در نزدیکی و در خصوص خانواده هم می تواند اتفاق می افتد ...

باید چشمانمان را باز نگه داریم و با احساسات خود روبرو شویماز پشت کردن به احساس خود اجتناب کنیم...

انتقاد کنید، ایراد را بگویید، با جدیت و با تمام وجود در کار عمل کنید ولی تحقیر نکنید، بی احترامی نکنید و یکدیگر را دوست داشته باشیم و با احترام کار کنیم...

تا زمانی که به یکدیگر نگاهی همچون نگاهی که به اشیا داریم داشته باشیم نمی توانیم یکدیگر را درک کنیمفراموش کردن اینکه همگی هم نوع و انسان هستیم بسیار آسیب زننده است...

برای رهبری یک مجموعه، ابتدا بایستی خوب گوش بدیم و بشنویم هم راهان ما چه نظرات و عقایدی دارندقبل از هر سخنی، ابتدا به آن شخصیت بدهید...

تا زمانی که مشکل اصلی را نشناسیم تنها می توانیم درمان های موقت برای مشکلات کوچک بیابیم و آن هم فقط موقت و نه دائمی...

باید اول از همه بدونیم که هر کدام از ما مساله ای داریم که همه میدانند بجز خودماننیاز به خود شناسی و اطلاع از خود ابتدای راه اصلاح، اقدام و پیشرفت...