The Last Sunset

تابستون با تو شبیهِ شعری ناتموم بود.نسیمی که موهاتو می‌رقصوند،آفتابی که وقتی می‌خندیدی،رنگ تازه می‌گرفت.من هنوز یادمه...اون روزایی که تو فقط نگاه می‌کردی و چیزی نمی‌گفتی.حرف نزدنت، بلندتر از هر اعتراف...

خونه پر از پنجره است ، اما شب ها هیچ‌کدوم روشن نمی‌شن.حتی وقتی چراغا روشنه، باز هم خونه تاریکه… چون کسی نیست. اونی که باید نیست...

ون تابستون، هوا بوی دریا می‌داد.شب‌ها که نسیم می‌وزید، انگار ستاره‌ها هم به خاطر لبخند تو روشن‌تر می‌سوختن.تو فکر می‌کنی تابستون فقط با من زنده بود.اما واقعیت اینه که اون خنده‌ها از جنس من نبودن، از ج...

«اولین بار که دیدمت...یه لحظه بیشتر طول نکشید.ولی همون لحظه، همه‌چی کند شد...انگار دنیا، برای چند ثانیه، ایستاد.»...