پنجره‌ای رو به فرهاد

من ماندم و مادر و عکس هایی که روی دیوار کهنه می شدند. موجوداتی که ما را قانع می کردند هنوز زندگی جریان دارد. اما اینطور نبود. دیگر نبود. تنها نسیمی بود که پرده را از جلوی من کنار می برد.

تقدیم به روح شهید فرهاد اشرفی، که دنبال ثبت تمام لحظات بود