اپیزود 2 : ما و ذرات لبه کیهان

از منظر عرفان، انرژی انسانی که برخاسته از آگاهی، نیت و روح است، به‌عنوان نیرویی متعالی در نظر گرفته می‌شود که قادر است فراتر از محدودیت‌های مادی و فیزیکی عمل کند. در این دیدگاه، هستی به مثابه شبکه‌ای به‌هم‌پیوسته تلقی می‌گردد که در آن همه اجزا، از جمله ذرات موجود در لبه کیهان، با یکدیگر ارتباطی عمیق و بنیادین دارند. بر این اساس، فاصله‌های عظیم کیهانی که در علم فیزیک مطرح می‌شوند، در عرفان فاقد اهمیت‌اند؛ زیرا تأثیرگذاری انرژی ما بر این ذرات نه از طریق مکانیزم‌های مادی، بلکه از طریق وحدت وجود یا پیوستگی متافیزیکی ممکن می‌شود. این مفهوم، هرچند در چارچوب فلسفه و عرفان قابل تأمل است، از منظر علمی و تجربی هنوز مورد تأیید قرار نگرفته و در قلمرو تفکر نظری باقی می‌ماند.