سربدار

از روز ازل حکم عشق در دل ما حبس ابد بود...

حاشا که رنگ جماعت، زلال آینه روحت را  مکدر کند...

بی حضور لحظه‌ها، این زندگی جز هیچ نیست...

ای که در ظلمت تاریکی شبت نطفه آفتاب روییدن گرفت.......

...قطار زندگی، برای تاخیر، کسی را مجازات نمیکند، او را جا میگذارد...

در سراب دنیا که قدمت به مقصد نخواهد رسید، مقصد را قدم هایت کن......

...خوابیست خواب عشق که شاید بیداری از آن  را تنها به خواب بینی...

...ای خوشا که  درد قامت خمیده‌ات را با خاطره‌ی عشقی که کمرت را شکست، جشن بگیری...

چه ساده دلم که گول عشق خوردم و در دامش نجات یافتم...